Het is lente! Dat voelt iedereen! Ook de kippen in de poppenkast kakelen erop los in de lentezon. Alleen kakelen ze niet zo mooi naar elkaar. Ze kakelen zelfs heel gemene dingen naar elkaar en maken ruzie. Het zijn echte opscheppers en vinden zichzelf stuk voor stuk de beste en de mooiste kip van de hele wereld. De haan is dit grondig beu en stelt de kippen voor om een eierwedstrijd te houden. Wie het mooiste ei legt, is voortaan dan ook de mooiste kip en geen gemeen gekakel meer achteraf. Dus zo gezegd, zo gedaan... de kippen doen allemaal hun uiterste best om het allermooiste ei te leggen. Er worden heel prachtige en bijzondere eieren gelegd. Grote en kleine, gekleurde, zelfs verfijnde met bloemetjes, gekke vormen, enz. Ook klein lief bruin kippetje doet haar uiterste best. Ze legt een gewoon eitje waarbij de andere kippen haar meteen uitlachen. Dan komt Waardje langs. Hij bewondert alle eitjes stuk voor stuk en zegt dat hij het gewone eitje nog het mooiste ei vindt. Want dat ei kan je opeten de anderen niet. Schoonheid zit vanbinnen en niet altijd vanbuiten. Iedereen is anders, alle eitjes zijn mooi en alle kippen zijn ook mooi. En gemeen gekakel dat wil hij liever niet horen. De kippen weten dat ze fout waren en maken het weer goed. Voortaan bewonderen ze elkaars veertjes, snaveltjes en natuurlijk ook elkaars eitjes. Vanaf nu geen luid gekakel meer maar lieve woorden in het kippenhok van de poppenkast.